Lua de mel
19/01/2015
Zeven maanden zwanger en net getrouwd, dit is een honeymoon plus. De vlucht is vroeg maar direct, om elf uur lokale tijd landen we. De zon schijnt en de wind klappert. Onze ogen branden van het licht en vermoeidheid. Eerst maar een dutje doen.

Pas als de zon ondergaat halen we Escudos en lopen we langs de haven. Er liggen veel zeilboten, klaar voor de Atlantische oversteek. We drinken een biertje met een paar Nederlanders, die eigenlijk dachten dat we net met onze boot aan waren gekomen. Blijkbaar zien we eruit alsof we een week wacht hebben gelopen.

's Avonds is het nog steeds lekker, we drinken een (alcoholvrije) mojito en eten wat tapas. Tot nu toe is iedereen "toute cool" en wij dus ook.
Laginhas
20/01/2015
Wakker worden in Mindelo is een feest. Beetje muziek, beetje zon en een frisse bries. We staan op, drinken koffie in het Portugese lokaal. Daarna lopen we naar het strand.

Alles is zo dichtbij, voordat we het warm krijgen staan we al aan een wit strand, met knalblauwe zee. Iedereen hangt een beetje rond, Cabo's en toeristen. Marieke trekt veel bekijks met haar grote witte buik. Ze draagt mijn korte broeken want die past ze nog nét.

Ik speel nog een potje voetbal met wat locals en dan hebben we wel genoeg zon gehad. We zijn al niet zo bleek meer als gisteren, dat gaat de goede kant op.
São Vicente
21/01/2015
Het eiland dient verkend te worden. We huren een autootje en draaien één van de drie wegen op. Buiten de stad is het droog en verrassend leeg.

Eerste stop is visserdorp Calhau. De buit wordt net binnengehaald. Met vereende krachten worden de bootjes het strand op gesleept, daarna wordt de vis geslacht. Een paar haaien spartelen nog als ze hun vinnen verliezen, en dan pas hun leven. Weet je zeker dat het vers is.

We eten een stoofschotel van octopus en cruisen weer verder. Lifters stappen in en uit en vertellen ons dat zwemmen niet gaat. Dit is het echte leven op zo'n kaal eiland. Buiten de stad is het ontdaan van zijn franje.
After party
22/01/2015
São Vicente is 553 jaar geleden aan de wereldkaart toegevoegd en dat is reden voor een festival. De soundcheck deed al pijn aan je oren, 's nachts gaat het helemaal los. Tim stapt als eerste weer uit bed, de earplugs verhinderen niet dat er goeie muziek doordringt. Hij stort zich in het feestgedruis met een paar matrozen uit Nederland.

Tegen de tijd dat Tim losjes genoeg is om drie chickies aan het dansen te krijgen, komt Marieke ook de straat op wandelen. Ze deinzen achteruit: dat is dus de zwangere echtgenoot van die grote hollander. We drinken samen nog een cola, bewonderen het vuurwerk en kletsen met wat cabo's die medium bezopen zijn.

En dan de ferry. Helemaal naar de haaien staan we op, de muziek ging pas om half zes uit. Zeven uur staan we ernaast om naar het andere eiland te varen. São Antão is veel bergachtiger en kennelijk interessanter. Reisje was prima en daarna middagdutje gedaan. Nu eten we aan een klotsende oceaan, beschermd door torenhoge kliffen. Witte bonen met kreeft, garnalen en octopus, lekker.
Ribeira do Paúl
23/01/2015
De kloven van São Antão zijn een hoofdattractie. Toen twee Italiaanse dames vroegen of we mee wilden voor een wandeling aarzelden we geen moment, de zon scheen en we waren uitgerust.

Het was een mooi tochtje, maar in de luwte van een uitgebluste vulkaan was het mistig. Vandaar die begroeiing: koffie, suikerriet, mango's, papaya, bonen en aardappels, alles groeit door elkaar. We kwamen weer een hoop aardige Cabo's tegen, ze blijven tranquil.

Het was een tikkie ver voor Marieke, 1500m dalen is teveel. Eenmaal bij de weg kiezen voor de taxibus en koersen weer terug naar Ponta do Sol voor een gegrilde vis aan het woeste haventje.
Love
26/01/2015
De weg naar Taraffal is niet lang maar wel lastig. Eigenlijk is het niet meer dan een 4x4 spoortje waar we overheen hobbelen in de Toyota Hilux. Marieke houdt het maar net vol, twee uur bonken over vulkanische keien.

Het resultaat mag er dan wezen. We komen aan in een schattig vissersdorp en worden hartelijk welkom geheten in de honeymoonsuite. Moeten we vaker doen, zeggen dat we "lua de mel" hebben!
Praia preto
27/01/2015
Het gaat zijn gang wel zonder ons. De haantjes kukelen, de varkens knorren en de vissers vissen vis. We slapen rustig uit tot half acht en stiefelen daarna naar het strand.

Het is uitgestorven en lekker op het strand. Achter ons ligt een vulkaan dus het zand is zwart. De oceaan is vijfentwintig graden. Af-en-toe lopen er wat gasten met een tonijn of kreeften langs. Alleen de zon knalt zo hard dat we tussen de middag schuilen, als dat alles is...

Er is hier geen internet, electriciteit alleen 's avonds. Van grote briefjes hebben ze niet terug. Ideaal om te ontspannen, onze wallen verdwijnen langzaam achter een blosje. We maken weer plannen en dat is gewoon lekker.
Suisse tropical
28/01/2015
Het achterland van Taraffal is vulkanisch en woestijn. Zo kaal zie je het zelden, alleen maar rots en stenen. Ze hebben hier één bassin waar ze regenwater in opslaan in de twee maanden regentijd. Vorig jaar sloeg de regen een keertje over, dus we verwachtten niet teveel van de landbouw.

Niets is minder waar, de plantages gaan maar door en door. Zonovergoten terrassen onder grote mangobomen met rondhangende geitenfamilies. Het overtollige water wordt weer opgevangen voor de volgende laag. De kloof gaat maar door en door, het is verbazingwekkend om te zien. Het bassin hebben we niet gehaald, maar zo'n koele ochtendwandeling door de Kaapverdische Alpen is nog altijd verfrissend.
Escape from Taraffal
31/01/2015
We slijten onze laatste ochtend in het dorp bij de hoofdattractie: het zwarte strand. We spelen een beetje King Addies op de iPad, tot groot vermaak van de lokale vissers. Zonder internet is het toch lastiger om aan nieuwe deuntjes te komen.

We zwemmen nog een keer in de friswarme oceaan en dan voegen we ons bij ons reisgezelschap waarmee we een 4x4 taxi hebben geregeld. Marieke ziet wel op tegen de reis, bang dat het geschud een vroege bevalling zal opwekken. Gelukkig komen we veilig aan in Mindelo, bij ons "originele" hotel. Druk hier, herrie. Misschien wel een nuttig intermezzo tussen een geïsoleerd vissersdorp en het drukke Rotterdão.
Carnaval mandingo
01/02/2015
Op zondag oefenen de Mindelo's voor hun pikzwarte carnaval. Het knallende vuurwerk en roffelende troms verraden waar de stoet zich bevindt, dus wij er achteraan.

De stoet is druk, wild en in volle gang. We springen maar mee want dat werkt het best. Voor dit carnaval hoef je niet bezopen te zijn! Tim legt het vast op film en een Cabo met een groene pruik probeert onze laatste escudos uit zijn broekzak te grissen.

Tim grijpt zijn pols om te kijken wat er in zijn hand zit. Met de zakkenroller in zijn ene, en de filmende camera in de andere hossen we een een stukje verder met zijn drieen. Gelukkig blijkt zijn hand nog leeg en de zak nog vol. Stom natuurlijk om de toerist uit te hangen in een feestende meute. Intussen staat onze held wel vol met zijn gezicht op de gevoelige plaat, goeie grap.

We sluiten onze fijne honeymoon af met een diner bij Bodeguita, het restaurantje waar we de vakantie zijn begonnen. De zwerfhonden liggen gezellig om ons heen en er ligt een dikke garoupa op ons bord. Verliefd? Jazeker, en helemaal tot rust gekomen voor de komst van onze kleine.